گاهي نبايد حرف زد ...

گاهي فقط بايد نگاه كرد..

ومن مي خواهم بايستم ..سربه زير بگيرم و فقط نگاهت كنم آقا ...

عاشقانه نگاهت مي كنم ...

ببين ! "سه نقطه"هايم دوباره دارند زياد مي شوند !

"..."برايم يعني : "ناگفته ها"

نمي گويم... حرف نمي زنم ...

فقط نگاهت مي كنم

ونمي دانم چرا شهيد محمد رضا تورجي زاده در نگاهم موج مي زند

آقا...... اذن به يك لحظه نگاهم بده ...

دلت ميخواهد به روز كني اين كرانه را ، آماده رفتن هستي ... تا چند ساعت قبل ازهجرتت از شهر هم مي خواهي بنويسي دلت را واما... نمي شود و اين مشق نكردن را هم با خادم رفقايت در ميان مي گذاري ميان همهمه خادمان اعزامي به  بهشت ...كه اوهم  داوطلب به روز كردن كرانه ات مي شود و  اما...باز هم نمي شود !

واينك آمده اي كه رفتن و آمدن و كََ ن دَ نَ ت را مشق كني .....

نميداني كه از كجا بايد نوشت .. شايد در آغاز، تداعي وداع با سرزمين عشق ،وداع براي مدتي كوتاه... وبازگشت به "ش ه ر" و سوختن در انتظار وصل ... بهتر باشد.

هميشه اين سوختن، از آخرين لحظات حضور در حريم خدا ... محضر شهيدان ؛برايت آغاز مي شود ....اين بار عجب سوختني روزي ات شد .

 دلت براي لحظه لحظه ي عاشقي ها تنگ است ، براي بيرق "يا قمر بني هاشم" بالاي سر عاشقان و راهيان نور ... براي دژ 88،براي نفسي كه بعد از دو سال در كربلاي دژ كشيدي و همه ي عاشقانه هايت را همراه با نفيسه ي دژ گريه كردي ..گريه كرديد ..همه ي اين ها لحظه ي جدايي از مكان پر از نورخادمي در قاب چشمانت جاي گرفته بود و پاي رفتن را از تو نه فقط كه از همه انگار گرفته بود ...... گفتي همه ي اينها ! نه ،همه اش اين نبود ... چرا نبايد بگويي ازبيرق يا فاطمة الزهرا كه بر ديوار سنگر فرماندهي  ديوانه و مستت كرده بود ..... همان بيرقي كه راهي وعاشق نوري در سايه ي آن مي گفت از ماجراي شيعه شدنش واينكه هر آنچه دارد از "مادر" است ...

وچطور ممكن است آسان وداع كرد با اين بيرق و فضا و مكان ؟! وچگونه مي شود كه اظهار دلتنگي نكرد ؟؟ چگونه مي شود كه دم نزني حتي از مسير استقبال از ميهمانان شهدا ، مسيري كه هربار در آن قرار مي گرفتي به خود نهيب مي زدي  كه نزديك است روزهايي كه در شهر دلت تكه تكه شود از فراق اين لحظه ي زيبا

اگر كسي سؤال كند كه :چيست اين لحظه ي زيبا ؟ مي گويي براي درك اين زيبايي بايد آن را لمس كرد كه تفهيم و تعريف آن سخت است واين زيبايي در قالب كلمات نمي گنجد!

دلت سخت تنگ است براي خستگي ها و خواب آلودگيها وجعبه پاسخنامه و قرعه كشي وهدايا وپلاكهاي :كربلا همچنان جاريست

براي 12اسفند و انتخابات ولبيك يا خامنه اي ... درهنگامه ي خادمي و عاشقي ؛ شبها وحسينيه...

 همهمه ي راهيان سرزمين نورو روضه ها وحال خوش ميهمانان شهدا و همخواني ها : (علمدار...علمتو نگه دار دست علي به همرات ،نقاب روتو بردار) ودوباره علم عباس (ع) بالاي سرتان...

چقدر دلتنگ روزي هستي كه مادر شهيد معماريان ميهمان مقرتان ، سد كرخه شده بود ... وقتي از ماجراي خواب و آن پارچه سبزتبركي وپسرشهيدشان گفتند درب ظرف كوچكي را باز كردند كه آن پارچه ي آسماني درآن قرار گرفته بود ،هيچ وقت فراموش نمي كني! به محض باز شدن درب آن ظرف بوي عطري تمام فضاي اتاق را پر كرد ...  وهمه ي آن عطر ازهمان پارچه ي متبركي بود كه شهيد محمد معماريان به پاي آسيب ديده مادرش بسته بود  در خواب ...  

مگرمي شود لحظه ي وداع را فراموش كني ، لحظه اي كه به جفايي كه در حق اين دعوت كرده اي فكر مي كني ومي سوزي!لحظه اي كه تمام زيبايي هاي خادمي شهيدان درجوار مقتل و مشهدشان درمقابل چشمانت قرار مي گيرد ...... لحظه اي كه به ياد دلتنگيها وديوانگيهايت در شهر مي افتي ؛ دلتنگي براي هر روز ي كه شروعش با سوره فتح بود و توسل به معصومين  وشهيدان .. دلتنگي براي روزي كه از شهيد سيد مرتضي داد گر شنيدي ... همان روزي كه خادم الشهيدي روايت مي كند دوباره حي بودن "يك شهيد" را وهمه مبهوت ومست از اين ماجرا:http://baharnarenj50.parsiblog.com/Posts/26/

چطور مي شود فراموش كرد روزي راكه :همه مشغول فضاسازي هستيد..هركس در قسمتي از آن بهشت ،خرابات ..كرخه ...

ناگهان ميان  صحبتها ومرور نام و روز عمليات ها وحماسه ها به عمليات مولاي متقيان معروف به جنگ چزابه با رمز «ياعلي ادركني» وعمليات امام علي (ع) در منطقه عمومي خوزستان _تنگه چزابه برمي خوريد ، دريكم اسفند ماه ... يعني مصادف است با همان روزي كه در آن هستيد،ذوق زده شده ايدچراكه شما آن روز را با توسل به امام علي (ع)  آغاز كرده ايد وعمليات هاي انجام شده در سال 60با نام مبارك ايشان شما را مي رساند به حقايق . . . ويا فرداي آن روز كه نشسته ايد سر سفره صبحانه ... كسي مي گويد:"امروز با توسل به امام حسن (ع) وشهيد..." خادمي عاشق مي گويد :"امروز را با توسل به حضرت زهرا (س) شروع كنيم كه ديروز هم روز امام علي (ع) بود .." همه قبول مي كنند ،ساعاتي بعد در حين كار متوجه مي شويد كه روز حضرت زهرايي شما مصادف است با عمليات والفجر6بارمز«يازهرا(س)»درجنوب دهلران ،ايلام..سال 62 ....... وشهيد حضرت زهرايي روزتان ؛شهيد جواد عابدي نيز در شلمچه،عمليات كربلاي 5 به شهادت رسيده است؛رمز اين عمليات : يازهرا (س) . . .  

چقدر دلت مي خواهد تا ابد خادم باقي بماني آن هم در تمام مراحل زندگي ات كه معتقدي اگر خادمي ديگر خادم نباشد احتمال خائن شدنش كم نيست ...

سربند يا زهرايت را دوباره در دست مي گيري و از خدا مي خواهي توفيق زهراگونه زيستن را به تو ... فاطمه اي كه فاطمه نيست ، عطا كند .....

ايام تسليت ... 

عکس شما رو زده به دیوار اتاقش...

همون عکس کوچیکی که زیرش نوشته :

روحانی شهید مصطفی ردانی پور

همون عکسی که یه بار ندانسته زل زد بهش و گفت آنچه نباید !

آقا مصطفی !

الآن پشیمونه. . .

میخواد عذر خواهی کنه ؛ شما بگذر ازش ..

آقا مصطفی!

براش دعا می کنید؟

حاجی ... چی بگم بهش؟ بگم آقا مصطفی بخشیدت ؟؟ بگم دعاش کرد؟؟ یانه بگم دیگه باهات کاری ندارن ! خودتو خسته نکن ! خبری نیس این طرفا ...!! اصلا کی گفته رابطه با شهدا دوطرفه است !

آقا مصطفی! میدونید که میدونم ومیدونه که امکان نداره رابطه با "ش ه د ا" دو طرفه نباشه .. امکان نداره خبری اون طرفا نباشه ... امکان نداره کاری باهاش نداشته باشین !

پس بهش میگم .. باقاطعیت میگم

حاجی ردانی ازت میگذره..

شهید دعات میکنه ..

دعات میکنه..

بهش میگم بچسب به این توسلات..

که به قول حاج حسین یکتا:

یه توسل به شهید بکن کل قصه و غصه ات حلّه...اونی که رفته قدرت شفاعت هم بهش دادن حالا این دنیا که کاری نیست...اینا(شهدا)کی اند؟ اینا یه عده آدمن که به خدا وصل اند..."

حاجی شما حضرت زهرایی هستی ...

وما... م ی د ا ن ی م !

حاجی ! اگه هم اسم" مادر " باشه ؟

حاجی به حق فاطمه ی زهرا (س)

حاجی ..شهید ...عزیز ؟؟؟؟

دلم برایت تنگ شده ...

برای تو که روزهای کار آموزی ام را هر روز صبح با ادای احترام به جایگاهت شروع می کردم ..

همراه همه ی آنان که برای بازدید از موزه آمده بودند

باغ موزه دفاع مقدس

همان جا که بعد از اتمام کارآموزی ام وقتی برگه گواهی حضورم را به استاد می دهم میگوید:

چرا باغ موزه دفاع مقدس ؟!!

در دل می گویم : ما توفیق حضور در موزه حیوانات را نداشتیم!

می خواهم حرف دل را تقدیم کنم (که عشق می گوید!)

اما هنوز عقل غالب است و می گوید:" به زبان خود شخص"

و آنچه عقل دستور میدهد بر زبان می رانم !

دلم برایت تنگ شده ...

برای تو که روزهای آخر دلم رضا نمی داد  به جدایی از ضریح زیبایت ..

دلم برایت تنگ شده ...

برای تو ... غواص مهریه ی زهرا ..آشنای آسمانی ها

شهید گمنام

گ م ن ا م

دلم برایت " ت ن گ" شده

.........................................................................

آه نوشت :

امروز صبح پیامی به دستم می رسد:

در سالگرد شهادت شهید علیمحمدی اتفاق افتاد؛

انفجار خودروی بمبگذاری شده دریک عملیات تروریستی مقابل دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه

....

شهادت مصطفی احمدی روشن« معاون فرهنگی سابق بسیج دانشجویی دانشگاه شریف»و

«فعال در زمینه تهیه و خرید تجهیزات هسته ای»

«استاد دانشگاه شریف و مدیر یکی از بخشهای سایت نطنز»

....

شهیدان دستهایم را بگیرید !

به نام خداوند باران ... شهید

دوست عزیزی  تماس می گیرد و تو تا صدایش را می شنوی بال در می آوری از خوشحالی که:" صدایش شنیده ای " بعد از احوالپرسیها ... تورا یاد کامنتی می اندازد که برایش با عشق ... با استیصال ... گذاشته ای ! با این مضمون که:

" خیلی دلم بهشت زهرای تهران رو می خواد!
مرقد امام ......................
کی به جام میری ؟"

وتا متوجه ی حضور رفیق عاشقت  دربهشت زهرا می شوی دیگر در پوست خود نمی گنجی از خوشحالی ...

همه ی حس و حالت را در جملاتی کوتاه خلاصه می کنی !

واز همان موقع به ذهنت خطور می کند که . . . شهدا دوباره شرمنده ات کرده اند و دوباره عنایتی ...

می گوید که رسیده است به قطعه 44 ... شهدای گمنام ...

اصلا نمیدانی چه بگویی ..

پاهایت انگار نباید روی زمین باشند ... حس و حالت آسمان را می طلبد ..

دلت می خواهد که رفیق عاشقت را وداع نگویی و همچنان در پشت خط همراه قدوم متبرکش باشی ... لحظه به لحظه ! اما ... خواسته ی دل را به زبان نمی آوری و خداحافظی و تشکر و ... درحالی که فضای بهشت زهرا را چشم بسته ترسیم می کنی ..

چشم بسته ...!

ساعاتی بعد اتفاقی فایلی را از سیستم خود باز می کنی وتا بر روی فیلمی کلیک می کنی صدای ملکوتی سید شهیدان اهل قلم در فضا می پیچد: « راه کاروان عشق از میان تاریخ می گذرد وهرکس در هر زمان بدین صلا لبیک گوید از ملازمان کاروان کربلاست»

تصاویر مربوط به بهمن 79منطقه عملیاتی فکه است ...

فکه همان که تا سال پیش قدم بر خاکش نگذاشته بودی و همراه خادمان رفقایت در دوره ی خادمی  دوبارعاشقانه هایت را آنجا نجوا کردی ............ یک بار در بحبوحه خادمی وعاشقی وعجله ای(!) که باید سریع به کرخه باز می گشتید که زائران در راه بودند ویک بار هم در کمال ناباوری روزی که با چشمان اشکبار کرخه را وداع گفته بودیدوعازم" ش ه ر" بودید!

آری تصاویر، فکه را فریاد می کرد وناگه صدایی سوزناک از همان فیلم فضا را آکنده از غم می کند :" یا حسین ! علی آقا هم رفت "

وتصویر پیکری غرق ِخون ...

شهید محمود وند است ..برایت مایه تعجب است که فیلم را تا به حال ندیده ای !

صدا وتصویر شیون و ناله  وبی قراری رفیقانش دلت را به آتش می کشد!

اشک امان نمی دهد ...

برایت تداعی می شود شعری که همخوانی می کردید آن را با خادمان رفقایت:

از دنیا دل کنده ست یه خادم الشهدا ...با شهدا زنده ست ..از این که جامونده همیشه شرمنده ست ! شهادت آرزومه ..شهادت آرزومه .. شهادت آرزومه

...

لحظاتی بعد وقتی کامنتهای جدیدت را می بینی ، کامنت < فطرس> با این مضمون :

سلام خواهری-امروز بهشت جدا جات خالی بود،از قطعه 44 که مخصوی شهدای گمنام گرفته تا قطعه سرداران بی پلاک و یادمان شهدای هفتاد و دو تن ،شهدای غدیر و شهید چمران؛ هادی ، علی آقا محمودوند و شهید پازوکی رو همه رو به نیابت از شما سر زدیم -ایشالله به همین زودیا بتونیم همدیگه رو ببینیم...

توجهت را جلب می کند. نوشته است که کجاها را دعوتنامه داشته و...از شهید محمود وند گفته .. همان که ساعاتی پیش . . .

واای خدای من ! اینجا چه خبر است ؟!

همه چیز عجیب است !

همه ی اتفاقاتی که ...

خدایا ! به یاد دعاهای دسته جمعی و نوبتیمان در کربلای دژ وکرخه وپادگان ابوذر :

اول : اللهم عجل لولیک الفرج وبعد ...

خدایا ! این رفاقت با شهدا را و..

این رفیقان بامعرفتم همچون "فطرس" و..

این دنیای شهداییِ اسرار آمیزرا از من نگیر

پ.ن

اینجا کسی آرام آرام می خواند:

کسی دیگه آب نمی خواد   . . .  درون خیمه های غم

بابا بگو عمو بیاد  . . . دوباره برگرده حرم

برایم سنگین است که بگویی بیا و من بگویم :نه !

مگر می شود اصلا به امام خود بگویی نه؟

چقدر سخت است که ..

سنگین است برایم این" نه " گفتن...

نمی دانم چرا اکنون که برایت می نویسم، دلم روضه عباس را گریه می کند !

تشنه ام !

تشنه ی آب سقاخانه ات ...

خادمان رفقایم، عاشقانه به سوی صحن و سرایت می آیند ومن ..

من... می گویم :"نه"

سخت است که سفره ی رحمت باز باشد ومیزبان حضرت رضا (ع) و..دعوتنامه در دستت و بگویی "نه"

بهانه ات گرچه امتحانات است و درس ... اما سنگین است این نرفتن ! این "نه " گفتن !

یادت می آیدآن روز را که:سوختی از این که مسئولین دانشگاه بودجه ی سفرهای سیاحتی را حلال می دانند و بودجه سفر به کوی تو را ...

سوختی ...

واینک هم می سوزی از این نیامدن؛ اجابت نکردن دعوت امام رأفت!

آه ...

نه مشکی مونده برای تو ..نه دستی، اباالفضل...

فقط توصاحب علمی !برخیز عباس ...

پناه اهل حرمی !برخیز عباس...

تو امید "مادری" ! برخیز عباس ...

نمی دانم چرا اکنون که برایت می نویسم دلم روضه عباس را گریه می کند!

یا امام رضا ...

تشنه ام !

تشنه ی دیدار شما .........

سقای دشت کربلا ابا الفضل ..ابا الفضل..

سالار دست از تن جدا ابا الفضل .. ابا الفضل ..

پشت حسین بن علی تا شده ...واویلا ..

پای عدو به خیمه ها وا شده ... واویلا..

اماما !

دیگر طاقت ندارم ..

دیگر ن م ی ت و ا ن م !

پرچم گنبد حضرت عباس را...

همان که  بالای سر زائران می گرفتیم و راهی" کربلا" می شدند ...

آه ...

خداااا !

دیگر تاب ن د ا ر م..

پرچم را ..

آه ...

صحن انقلاب ..

این دل شرحه شرحه شد از  فراق !

خدا . . . !

رو خاک صحرا ، دست ِعلمدار

دریای غیرت خدا نگهدار...!

این نام ها که بر زبان ما می گذرند تنها کلماتی نگاشته بر شناسنامه هایی که بر آن مهر باطل شد خورده است نیستند ماجز باصورتی موهوم از عوالم رازآمیز مجردات سر وکار نداریم وازدرون همین اوهام سراب مانند نیز تلاش می کنیم تا روزنی به غیب جهان بگشاییم وتوفیق این تلاش جز اندکی نیست ! 

به نام خداوند باران ...حسین

اینک که سر به زیر دارم و سربند مزین به نام مادرتان را به روی قلبم…

اینک که آرزو دارم که اذن اقتدا به شما را بیابم ...

اینک که امضا می کنم : اللهم الرزقنا کربلا...

اینک که درمیان اشکهایم هر لحظه زمزمه می کنم که : دوستتان دارم

اینک ... برایمان بنویسید که ..

می دانم ... م ی د ا ن م ! شایسته نیستم . . اما اگر نگاهم کنی ..اگر دستم بگیری .. دیگر غمی نیست  !

اماما! آمده ام بگویم که لحظه ی التهاب ذوالجناح دوباره می روم میان آنان که به شما اقتدا کردند و به ما ثابت کردند که :کربلا همچنان جاریست ...

می روم وهمه ی آن عصر دلگیر را با آنان سر میکنم ..

هرچند که امشب تا صبح می خوانیم و می سوزیم که :

امشبی را شه دین در حرمش مهمان است/  مکن ای صبح طلوع ...

عصر فردا بدنش زیر سُم اسبان است / مکن ای صبح طلوع...

 اماما ! امشب شهادتنامه ی عشاق امضا می شود ...

کاش مرا هم ... این بار برای کربلایی شدن باید امام عصر خود را دریابیم !مگر نه یا حسین؟

پس....................

یاصاحب الزمان ! امشب .. مرا هم ...

مثل همانان که زیر اسمشان خط سبز کشیدی و رفتند وبه آرزوشان :شهادت .. رسیدند*

آقا! اگر زندگی سراسر آزمون است وشهادت مهر قبولی ؛ من این مهر هزار هزار آفرین را  م ی خ و ا ه م !

دستم بگیر... به حق شهیدانی مثل شهید علیرضا کریمی 

که دفعه آخری که می رفت جبهه از او سوال می کنند: " کی برمی گردی؟" جوا ب می دهد:«هر وقت که راه کربلا باز شد»

وقتی شهید می شود که شانزده سال سن دارد،شانزده سال بعد هم برمی گردد... درست شب تاسوعا !

وقتی باز می گردد،اولین کاروان زائران ایرانی درحال عزیمت به کربلا هستند ...

راه کربلا باز شده بود . . . !

آقا! دستم را بگیر...

به حق عباس (ع)...

آقا! اینک که نایبتان  "امام خامنه ای مدظله العالی"هماره ندا می کنند چون امیرالمومنین :این عمار؟

میخواهم لایق شوم وبگویم :انا عمار...

که حقیقت این است که لبیک یاخامنه ای، لبیک یاحسین است.

پس مهدی جان ،اماما ..دستم بگیر که شوق کربلا وحماسه ها دیوانه ام کرده ...

می خواهم که از اصحاب آخرالزمانی سیدالشهدا باشم ،می خواهم در رکاب شما باشم... والمستشهدینَ ... !

لایق نیستم اما ............. طالبم..عاشقم .. دستم بگیرآقا

به حق کربلاییان....

آه...به یاد عصرهای کربلای دژ،دراین شب..شب عاشورا چشمانم را میبندم ودوباره بدرقه می کنم زائرانی را که می روند سوی

دیاری که تا کربلا فقط 40کیلومتر فاصله دارد..شلمچه... ومی خوانم :

اشک نوشت :

ایام تسلیت ............................................

*فرمانده گردان لشگر بدر، برای راوی دلسوخته ای تعریف می کند خواب خود را که : امام زمان (ع) لیست گردان را می طلبد وتا به دست مبارکشان می رسد شروع میکند زیر بعضی از اسامی خط سبز کشیدن که در عملیات همه ی آنها به شهادت می رسند

آه نوشت :